بسم الله الرحمن الرحيم
چند روزي است كه موضوع كارتن خواب ها بر سر زبان مسئولين است .
شايد سرماي زودرس و شديد امسال كه موجب جان باختن تعدادي از اين
افراد شده و بقيه آنها را به تكاپوي دست يافتن به سرپناه و يا امكاناتي براي
نجات جان خود انداخته , عامل اصلي مطرح شدن اين قشر از افراد جامعه
باشد. عامل مطرح شدن اين موضوع هرچه باشد , بهرحال بايد آنرا به فال
نيك گرفت و علاوه بر اقداماتي كه دولتمردان براي كمك به اين قشر مي كنند
كنكاشي نيز در علل بروز اين معضل اجتماعي نمود.
هرچند مطرح شدن اين قشر بگونه اي كه در بالاترين سطوح اجرائي به
آنها توجه حمايتي شود تازگي دارد , لكن در صفحات مطبوعات و در محافل
مردمي همواره اين موضوع مطرح بوده و البته هيچگاه مورد توجه مسئولان
قرار نميگرفت . ايكاش فقط نكته اين بود كه مورد توجه قرار نمي گرفت ,
متاسفانه در مواردي مطرح شدن اين موضوع موجب خشم و غضب
مسئولين بعضي دستگاه ها شده و آنها را به عكس العمل هاي تند و البته
غيرمنطقي وادار كرده است . اكنون كه اين موضوع در بالاترين سطح اجرائي
مورد توجه است , با بهره گيري از اين فرصت , چند نكته اساسي را مطرح
مي كنيم بدان اميد كه مورد تامل قرار گيرد و زمينه ساز اقداماتي در جهت
حل اين معضل شود.
نكته اول اينست كه با تزريق پول به اين بخش و حل مقطعي اين مشكل ,
هرگز به نتيجه نخواهيم رسيد. شايد امسال با توصيه اي كه از ناحيه بعضي
بزرگان شده , با صرف مقداري پول , براي مدتي مشكل كارتن خواب ها حل
شود و يا لااقل مشكل تعدادي از كارتن خواب ها حل شود , اما قطعا مشكل
كارتن خوابي حل نخواهد شد. اين معضل به نابساماني هاي اقتصادي مربوط
ميشود و تا اقتصاد به سامان نيايد , نه تنها اينگونه معضلات از بين نمي روند ,
بلكه بازايندگي هائي كه دارند هر روز افزايش مي يابند و معضلات جديدتري
را نيز پديد ميآورند. تا زماني كه گراني هاي بي مهار , مردم را به دنبال خود
ميكشاند و هيچكس نميتواند براي آينده خود برنامه ريزي مشخص نمايد اين
وضعيت نيز وجود خواهد داشت . بيكاري , اعتياد و ناهنجاري هاي اجتماعي
زائيده نابساماني اقتصادي هستند و لشكر كارتن خواب ها را افزايش ميدهند.
براي جلوگيري از اين زايش و افزايش بايد اقدامي ريشه اي در جهت
سامان دهي به اقتصاد كشور بعمل آيد.
نكته دوم به چگونگي تقسيم بودجه كشور در چارچوب اقتصاد فعلي
مربوط مي شود. اقداماتي از قبيل تخصيص ميلياردها تومان به باشگاه هاي
ورزشي كه خود درآمدزا هستند , دادن ميلياردها تومان در سال به احزاب
سياسي و صرف سالانه ميلياردها تومان براي مراكز بي خاصيت و حتي
مشكل داري از قبيل مركز گفتگوي تمدن ها و... آنهم در شرايطي كه ميليون ها
نفر در كشور دچار مشكلاتي از قبيل بي خانماني , گرسنگي و سوتغذيه
هستند , بهيچوجه قابل توجيه نيست . حتي اگر توجيهي براي اصل اين
تخصيص ها و صرف بودجه كشور در اين راه ها وجود داشته باشد , مربوط به
زماني است كه ميليون ها نفردر همين كشور زير خط فقر قرار نداشته باشند.
بنابراين , اگر اراده اي براي حل مشكلات مقطعي مستمندان وجود داشته
باشد , بايد تا زماني كه فقير و گرسنه و بي سرپناهي در كشور وجود دارد , از
سرازير شدن بودجه كشور به جيب احزاب سياسي و باشگاه هاي ورزشي و
مراكز بي خاصيت يا مساله دار خودداري و حتي جلوگيري گردد.
و سومين نكته اينست كه در يك كشور داراي هزاران نفر كارتن خواب ,
موجب شرمندگي فراوان است كه مسئولين و دولتمردان در همايش ها و
جلسات خود هزينه هاي كلاني براي خريد گل و شيريني و هدايا و غذا و هتل
صرف مي كنند. اگر همين اقدام را از هزينه هاي جاري كشور كسر نمائيم و در
جلسات و همايش ها به چاي و حداقل پذيرائي اكتفا شود , قطعا هزينه حل
مشكلات همه كارتن خواب ها تامين خواهد شد. متاسفانه گرايش به
تجملات و صرف هزينه هاي غيرضروري در كشور توسط دستگاه هاي دولتي
رو به افزايش است و تا چنين روندي وجود دارد , قطعا نه تنها مشكل
كارتن خواب ها حل نخواهد شد بلكه هر روز بر كارتن خواب ها و افراد
خياباني افزوده خواهد گرديد.
اگر در كشور اراده اي براي مبارزه با اين پديده ننگين وجود دارد بايد بنا
را بر ريشه كن ساختن « كارتن خوابي » بگذارد نه حل مقطعي مشكل « كارتن
خواب ها » زيرا اين مبارزه با معلول است و آن مبارزه با علت و طبيعي است
كه مبارزه با معلول راه به جائي نخواهد برد.
