حضرت امام حسين (ع ) با قيام مقدس خويش اسلام را از حلقه هاي اسارت ظلم و جور جهل و جمود تحريف و بدعت فساد و تباهي و انحراف و انحطاط بيرون آورد و درحالي كه با سياست هاي فريبكارانه معاويه و يزيد جز پوسته اي از آن باقي نمانده بود محتواي اصيل و رهايي بخش اين دين مبين را همچون خون حيات در رگ هاي مرده جامعه اسلامي جاري ساخت و عقب گردها را به پيشروي و سكون ها را به حركت تبديل نمود.
عملكرد حضرت امام حسين (ع ) در جلوه هاي مختلف وظايف و مسئوليت هاي آن پيشواي الهي را كه در اصل و قانون عام « صيانت و پاسداري از دين » به عينيت درآمد براي همه اعصار و زمان ها تبيين نمود.
حضرت امام حسين (ع ) با نگاه نافذ و عميق خود مشاهده مي كرد كه همه موجوديت اسلام به استحاله درآمده است و براي احياي دين بايد به تمام ابعاد و جنبه هاي فرهنگ و تفكر اسلامي و قوانين متعالي آن نظر و توجه عميق بيفكند و ابعاد اعتقادي فكري اجتماعي اقتصادي فرهنگي سياسي و حكومتي دين مبين حق را كه حقايق و محتواي غني آن توسط سياست هاي بني اميه مسخ و واژگونه شده بود زنده نمايد و ديگر بار به صحنه آورد. براين اساس است كه مسئوليت صيانت و پاسداري امام حسين (ع ) را بايد پاسداري از جامعيت دين در عينيت جامعه ناميد كه شامل همه ابعاد و جنبه هاي گوناگون تعاليم و قوانين كامل و جامع اسلام در همه شئون حيات مي باشد.
پاسداري و صيانت از دين بنا به شرايط خاص خود زماني فقط با تبليغ و ترويج مفاهيم و معارف و تفكر ناب اسلامي به صورت يك حركت و انقلاب فرهنگي ميسر است و نيز زماني ديگر در اثر مضايق و تنگناهاي گوناگون با « صلح » شرافتمندانه با دشمن ممكن مي گردد و در كنار اين دو در زمان و شرايط ديگر تنها راه باقيمانده براي صيانت و پاسداري از دين « جهاد » و « شهادت » است و اين راهي بود كه حضرت امام حسين برگزيد و هر كدام از ائمه دين (ع ) كه در اين شرايط و تحولات و دگرگوني هاي جامعه آن روز قرار مي گرفتند با همين شيوه عمل مي كردند.
شيوه جهاد ـ آن هم در شرايطي كه نيروها اندك باشد و امكانات ضعيف و احتمال پيروزي و غلبه بر قواي وسيع دشمن ناچيز گردد ـ به صورت راه منتهي به شهادتي كه « بيداري » و « آگاهي » و « تحول » « و تحرك » مي آفريند انتخاب گرديد.
اين شيوه به صورت يك « الگو » براي تمام عصرها و نسل با همان شرايط همانند با دوران امامت حضرت اباعبدالله الحسين (ع ) معرفي شد و همه مسلمانان موظف به تبعيت و پيروي از آن شدند.
اين الگو و راهكار با اصل « كل يوم عاشورا و كل ارض كربلا » به اعصار و زمان ها معرفي شد و سرمشق راهگشا گرديد.
اين اصل و قانون اگرچه در بستر تاريخ و در وقايع و رخدادهاي مختلف و با حركت هاي رهايي بخشي كه شيعيان در محدوده هاي گوناگون انجام دادند به تجلي و تسري درآمد لكن در انقلاب اسلامي ايران با توجه به تشابه شرايط دوران حكومت رژيم سفاك پهلوي با دوران حاكميت بني اميه ملموس تر و عيني تر به ظهور رسيد.
در انقلاب اسلامي ايران مقاطعي را مي يابيم كه اين اصل و قانون عام و گسترده تجلي مشهودي دارد. يكي از اين مقاطع مهم قيام 15 خرداد بود كه همزمان با سالروز واقعه بزرگ عاشورا به وقوع پيوست و همان گونه كه ياران فداكار امام حسين (ع ) با اهداي خون پاك خويش اسلام را از غربت نجات دادند قيام خونين پانزده خرداد نيز با خون مردم مسلمان ايران اسلام را به صحنه آورد و موجب تحول و تحرك مردم گرديد.

مقطع مهم ديگر انقلاب اسلامي 17 شهريور بود . در اين روز رژيم ستمشاهي به كشتار مردم بي گناه از زن و مرد و پيرو جوان پرداخت و درحالي كه آنان سلاحي جز ايمان نداشتند و از گلو فرياد آزادي برمي آوردند و رهايي اين سرزمين را از استبداد داخلي و استعمار خارجي مي طلبيدند به خاك و خون كشيده شدند.
در 17 شهريور « خون » به مصاف « شمشير » رفت و عاشوراي امام حسين (ع ) تكرار گرديد و در نهايت بار ديگر خون بر شمشير پيروز شد.
مقطع سوم روزهاي 21 و 22 بهمن 57 بود كه تقابل مستقيم ملتي مظلوم با رژيمي منحوس به عينيت درآمد و با پيوستن نيروي هوايي به دين و ملت و ورود برخي ديگر از نيروهاي ارتش به صفوف مردم مسلمان انقلاب اسلامي به پيروزي رسيد و صبح ظفر و فجر آزادي دميد.
مقطع چهارم ـ كه بسيار حياتي و نفس گير بود ـ دوران هشت ساله دفاع مقدس است . در جنگي كه قدرت هاي استعماري توسط صدام به ايران تازه رهيده از اسارت تحميل كردند همه « اسلام » در برابر همه « كفر » قرار گرفت . زيرا اين صدام نبود كه به تنهايي با دين و ملت ما مي جنگيد بلكه آمريكا انگليس آلمان فرانسه اسرائيل و نيز كشورهاي وابسته به آمريكا در منطقه ـ كه نامي اسلامي داشتند و رفتار و عملي ضد اسلامي و در مسير تحقق اهداف استكبار جهاني و تامين منافع بيگانگان حركت مي كردند ـ با نظام و ا نقلاب به ستيز و جنگ پرداختند و از جنبه هاي تبليغاتي سياسي اقتصادي نظامي به تسليح رژيم بعث عراق پرداختند تا به اعتراف خودشان نظام اسلامي را از ريشه و بنيان ساقط نمايند.
در چنين دوران حساسي هم پاسداران انقلاب اسلامي هم نيروهاي ارتش هم عشاير و هم نيروهاي مردم در قالب بسيج به صيانت و پاسداري از اسلام و انقلاب و نظام پرداختند.
در پشت جبهه نيز اقشار و توده هاي مردم با مجاهدت ها و ياري رساني هاي خود به گونه اي ديگر به پاسداري از اسلام اهتمام ورزيدند و نيازمندي هاي جبهه هاي نبرد حق عليه باطل را تامين نمودند و در حماسه سرخ فرزندان اين مرز و بوم كه مكرر عاشورا در كربلاي ايران بود سهيم و شريك گرديدند.
انديشمندان اسلامي و عالمان فرهيخته و انقلابي به همراه نويسندگان متعهد و هنرمندان مسئول با خلق آثار اعتقادي فكري فرهنگي و هنري هم در رسانه هاي گروهي به ويژه مطبوعات و هم با نشر كتب گوناگون و هم در عرصه تبليغ و ترويج تعاليم و ارزش هاي اسلامي به « فرهنگ سازي » درباره ضرورت پيوند و نقش آفريني « جهاد فكري » و « جهاد عملي » براي صيانت از اسلام پرداختند و با حضور فعال و همه جانبه در دفاع مقدس همان نقش حضرت امام حسين (ع ) در پاسداري از جامعيت دين در عينيت جامعه را به ظهور وبروز در آوردند و اين گونه بود كه انقلاب و نظام كه توسط قدرت هاي استكباري مورد تهاجم شديد براي اضمحلال و نابودي قرار گرفته بود احيا گرديد و همه پاسداري ها در ابعاد فكري و علمي عملي و عيني و فرهنگي و رزمي به تجلي در آمد تا « اسلام » بماند و در عرصه هاي مختلف حيات حاضر و ناظر و راهگشا و مقصدرسان باشد.
حضرت امام حسين (ع ) اسلام را از حلقه هاي اسارت ظلم و جور جهل و جمود تحريف و بدعت و فساد وتباهي بيرون آورد و در حالي كه با سياست هاي فريبكارانه معاويه و يزيد جز پوسته اي از آن باقي نمانده بود محتواي اصيل و رهايي بخش اين دين مبين را همچون خون حيات در رگ هاي مرده جامعه اسلامي جاري ساخت و عقب گردها را به پيشروي و سكون ها را به حركت تبديل نمود
در نهضت امام حسين (ع ) شيوه جهاد ـ آن هم در شرايطي كه نيروها اندك باشد و امكانات ضعيف و احتمال پيروزي و غلبه بر قواي وسيع دشمن ناچيز گردد ـ به صورت راه منتهي به شهادتي كه « بيداري » و « آگاهي » و « تحول » و « تحرك » مي آفريند انتخاب گرديد و اصل « پيروزي خون بر شمشير » را تثبيت شد
در تاريخ انقلاب اسلامي مقاطعي چون 15 خرداد 17 شهريور 21 و 22 بهمن و دفاع هشت ساله ايران در برابر تعدي قدرت هاي استكباري از مصاديق تجلي اصل و قانون « كل يوم عاشورا و كل ارض كربلا » به شمار مي رود
انديشمندان اسلامي و عالمان فرهيخته و انقلابي به همراه نويسندگان متعهد و هنرمندان مسئول با خلق آثار مختلف در دوران دفاع مقدس به « فرهنگ سازي » درباره ضرورت پيوند و نقش آفريني « جهادفكري » و « جهاد عملي » پرداختند و به اين وسيله همان نقش امام حسين (ع ) در پاسداري از جامعيت دين در عينيت جامعه را به ظهور و بروز درآوردند

درس آزادي بدنيا داد رفتار حسين
بذر همت در جهان افشاند افكار حسين
جان خود را در ره صدق و صفا از دست داد
زين سبب تا حشر باشد گرم بازار حسين
با قيام خويش بر اهل جهان معلوم كرد
تابع اهل ستم گشتن بود عار حسين
حق وباطل را بخون خويش كرد از هم جدا
آري آري تا ابد برجاست آثار حسين
زندگي پيكار باشد در ره انديشه ها
باشد اين گفتار شيرين و گهربار حسين
« گر نداري دين به عالم لااقل آزاده باش »
نغمه اي ميباشد از لعل درر بار حسين
ني رياست ني دورنگي ني دغل در كار بود
بهر ترويج حقيقت بود پيكار حسين
جان و مال و ياورانش شد فداي راه حق
رادمردان را بود سرمشق رفتار حسين
داد درس ياري و جانبازي و مردانگي
برهمه اهل جهان عباس سردار حسين
خواهي ار (طوفان ) كه از درياي محنت وارهي
سعي كن تا در طريق حق شوي يار حسين
فضل الله صلواتي (طوفان )